Houten koelkastdeuren met tekst en tekening; een koker opgebouwd uit metalen buizen waaruit gekrijs van vrouwenstemmen opklinkt: twee werken van Danny Devos, samengesteld uit verschillende materialen, bieden een illustratie van de wijze waarop een aantal beruchte seriemoordenaars te werk gingen. Een van deze moordenaars schrijft aan Devos: "Besteel je dan ook al die anderen, die serial killers, zuig je hen op, slik je hen in om het uit te kunnen braken in wat je dan aan de naïeve goegemeente weet te verpatsen als kunstwerken ?" De koelkastdeuren hebben betrekking op Dennis Nilsen die gedichten schreef en soms een tekening maakte van zijn diepgevroren slachtoffers. De metalen koker verwijst naar Landru, de Franse moordenaar die elf jonge vrouwen in een kachel smoorde.

Danny Devos tracht aan te tonen dat er wel degelijk een verband bestaat tussen de daden van kunstenaars en seriemoordenaars. Beiden behoren volgens hem tot het schizofrene type, wat op zich eigenlijk een romantische idee is. De vreemde interesse van Danny Devos heeft wellicht meer te maken met zijn punkverleden en de houding van verzet die hij reeds had aangenomen in zijn vroegere performances, waarin gevaar, fysiek geweld en foltering van het eigen lichaam een centrale plaats innamen. Inhoud was de daad zelf, het verleggen van de eigen pijngrens, het zoeken naar uitersten, het doorbreken van alle morele regels en taboes omtrent het lichamelijke, een zich afzetten tegen de waarden van de toenmalige kunstscène.

Vanaf 1981 gaan de optredens door in de door hem en Anne-Mie Van Kerckhoven opgerichte 'Club Moral', waar ze naar eigen zeggen ook "jonge en brutale" kunstenaars uitnodigden. De activiteiten beperken zich niet tot traditionele beeldende kunsten, maar beslagen alle mogelijke media. Zo geven ze onder ander het tijdschrift Force Mental uit, verzorgen ze een tweewekelijks radioprogramma en realiseren ze tal van audio- en videobanden. Op deze manier dragen ze de idee van 'Club Moral' - het overboord gooien van alle oude regels en het laten gelden van volledig nieuwe wetten - over op een ruimer publiek.

'Club Moral' behoort intussen definitief tot het verleden en Danny Devos houdt zich nog bijna uitsluitend bezig met de constructie van zijn bizarre objecten. Deze werken geven geen moreel oordeel over de seriemoordenaars, ze zijn neutraal en shockeren de toeschouwer niet. Het gruwelijke ligt niet in de vorm van het kunstwerk maar in zijn inhoud, een inhoud die slechts langzaam duidelijk wordt.

My contribution was a performance, on the last day of the exhibition, 'Marteling van de Heilige Erasmus'.