... Mijn werk heeft te maken met verlangens, driften die op eén of andere manier worden weerhouden, opgesloten of geknecht door iets, soms door mijzelf.

Tegelijk als Meester en Slaaf...Aldus schrijft Danny Devos in een eerste introductie aan moordenaar Freddy Horion. Intrigerend dualistisch, berekend en tegelljk dwangmatig. Het zou net zo goed de eerste paragraaf van een lijvige psycho-analytische misdaadroman kunnen zijn. En zo levert hij meteen het ultieme bewijs voor zijn cruciale stelling. Kunstenaars en massamoordenaars ageren vanuit eenzelfde creatief denkpatroon, een onweerstaanbare impuls om met een eigen stijl, op bijna sacrale wijze een soort taak te volbrengen.

'Belgiums Most Bizarre Artist' dekt dan ook beslist de lading voor zijn derde solotentoonstelling in Ruimte Morguen.

Gefascineerd door de soms opdringerige causale verbanden graaft Danny Devos sinds 1984, als een soort moord-archeoloog steeds dieper in zijn criminele archief: de Birth(+)Fact(+)Death(-) kalender. In afwachting van de finale uitgave in het magische jaar 1998 (veelvouden van het satanische getal 666 zorgden wel eerder voor verrassingen), kunnen galerie-bezoekers alvast de honger naar alternatieve herdenkingen stillen met vier boekdelen ongewone feiten rond kunst, misdaad, wetenschap, terreur en rampspoed.

Zijn Kill, Killer, Killist boek, met bijna historische allures geketend aan een zware katheder, berooft de Masters of Murder van de vrijheid om aan het macaber archief te ontsnappen. Elke lijkwade-achtige afdruk zit vervat in een verschillende, soms symbolische kleur. Het boek behoort tot de J. Vulto reeks van 12.

Wat verderop, in 4 hermetisch gesloten kijkkasten confronteert hij de toeschouwer met de verzegelde relikwieën die hij meebracht van pelgrimstochten langs de gruwelkastelen van Gilles de Rais, Vlad Tepes (Dracula) en Blutfrau Erszebeth Bathory, en het concentratiekamp Mauthausen. De steriele museumbenadering van de eerder onschuldige objecten wordt door foto's weer verbonden met de gruweloorden, waardoor ze niet langer geïsoleerd blijven.

In gelijkaardige vitrines stelt hij de nietsvermoedende massaconsumptie van illuster ideeëngoed aan de kaak. Door genadeloze assemblages met elementen uit de moderne pop&pulpcultuur herstelt hij de originele 30 Seconds over Tokyo, Venus in Furs en The Velvet Underground in ere. De typische moordmachines voeren de bizarre dwangneurosen van moordenaars en het obscure van legendarische misdaden ten tonele. Deze werken zijn geen altaartjes doorweven met pretentieuze symboliek, noch hebben ze een zuiver narratieve functie. Het zijn vrije vertalingen van ontspoorde rituelen en oncontroleerbare impulsen waarbij de details vaak de spil vormen van het creatieve denkproces dat vooraf ging.

The Beast of Jersey is geinspireerd op de weerzinwekkende wandel van de kinderverkrachter Ted Paisnel. Hij kende mystieke hoogten, beoefende zwarte magie, schreef verhalen over moordende kippen en meende de reincarnatie van Gilles de Rais te zijn. En werkelijk, oog in oog met het tuig is er geen ontsnappen aan de bonkende terreur van een houten kist met twee nauwe openingen waaruit hanepoten dreigend ritmisch toegrijpen.

In een werk rond Peter Kurten, die ooit het onderwerp was van Karl Bergs studie over sadisme, brengt Danny Devos de dualiteit tussen de burgerman in streepjespak en de constante dreiging van het 'Düsseldorfse Monster' in beeld. Gemonteerd op een houten frame werpt een rondzwiepend mes een schaduw op een foto van Kurten met daarnaast een laatje van de guillotine zar hij hoopte als ultieme extase zijn eige,. bloed te horen gutsen. In een ander werk wijzen snel roterende messen op de nietaflatende drang en de frequentie van zijn bloeddorst. Afstand nemen is geboden.

Een werk dat je nu precies wel van dichtbij moet bekijken is de mysterieuze Triangular

Chamber of Death. De vlek boven het kijkgaatje in deze driehoekige kast verraadt het voyeurisme van de toeschouwer.

Binnenin worden met respect Marcel tiot's illustere praktijken echter niet prijsgegeven.

Dat Danny Devos als beeldhouwer over het vermogen beschikt de fysionomie van een persoon in een object te vatten, bewijst hij met zijn Henri Desire Landru. Uit een sober, langgerekt kacheltje, stijgen flarden tekst en fijngevoelige arias op die de taktiek van de 300-voudige moordenaar/Don Juan verraden.

Een even sterke auditieve onderlijning krijgt The Nightstalker mee. Wanneer uit een glimmende chroomcarrosserie chaotische Heavy Metal je toeschreeuwt, terwijl een kleine motor met slinger wild rond maait, voel je de Highway-terreur die de Texaan Richard Ramirez zaaide.

Met Black Dahlia treedt voor het eerst het slachtoffer in de schijnwerpers. Elisabeth Short werd 'Black Dahlia' genoemd omwille van haar ravenzwarte krullen in combinatie met haar zwarte kleding en lingerie. Ze was wat men noemt licht en kende veel mannen, één teveel. De 22 jarige schone uit Massachussetts werd teruggevonden in een veld niet zo netjes in twee gesneden. Tientallen mannen eisten de moord op. Twee gekartelde messen glijden op een centrale draaischijf en met een vreselijk zagend geluid, heen en weer over twee zware houten lijsten met foto's van Elisabeth Short. Onderaan hangt levenloos stil een zwarte onderjurk.

De vicieuze cirkel die Danny Devos opbouwt rond kunst en misdaad, sluit bij Norman Bates loves the Arts. (Een kleine spielerei met de inmiddels klassieke 'Johnnie Walker loves the Arts' slogan). Een mechanisch aangedreven ijzeren arm hakt verbeten met een mes in op een Rembrandt. Het resultaat is ware destructie. In hoeverre bezit een kunst-aanvaller het instinct van een moordenaar, een moordenaar dat van een kunstenaar, en een kunstenaar dat van 'Psycho'-killer Norman Bates

Danny Devos gaat met wetenschappelijke precisie zijn bronnen na, om zich talloze vragen te stellen of filosofische bespiegelingen te maken. Maar gewoon zelf creatief omgaan met de bevreemdende impressies, ze ondergaan. Precies daarom is de expositie ook voor niet ingewijden te genieten. Wie nu bij deze term bedenkelijk het voorhoofd fronst, kan straks best de rode oortjes van opwinding verhullen onder de gebruikelijke gezonde dosis hypocrisie.